VIP bij NAC & meet & greet met Boyd Lukassen

Woensdag 25 maart 2026, was het tijd voor de wens van Milan, groot fan van FC Utrecht. Hij werd in het zonnetje gezet. Hij hoefde vandaag niet naar de eetschool, maar wist nog niet wat er op de planning stond.

Toen de BMW voor de deur stond en hij de deur opendeed, was het nog een grote verrassing voor hem wat we gingen doen. In de auto vroeg hij waar we heen gingen, maar het bleef nog even een verrassing. Eenmaal aangekomen bij het trainingscomplex van FC Utrecht, herkende hij de locatie van een eerder bezoek, voor de start aan de eetschool. Hier maakte hij kennis met de vrijwilligers van FC Robinstijn.

De training was al van start en we mochten deze meekijken. De regendruppels mochten de pret niet drukken.

De opmerking van Vasilios Barkas, tegen de vader van Milan: ‘Hij is goed he’, gaf Milan een grote lach op zijn gezicht.

De keepers trainden vooraan het veld, dus Milan kon goed zien wat ze deden. Vervolgens kwam het meest speciale moment voor Milan. Zijn grote held Vasilios Barkas kwam naar hem toe. Hij kreeg zijn keepershandschoenen en een shirtje. Beide werden voorzien van een handtekening. Milan en zijn ouders hadden een cadeautje meegenomen voor de keeper. Dit werd hartelijk ontvangen.

Milan en zijn zusje Emma mochten nog even kijken bij de kleedkamers, waar een foto met Sebastian Haller niet kon ontbreken.

Als kers op de taart mocht hij het veld nog op met Vasilios Barkas. Er werd een doel neergezet en Milan kreeg tips en tricks betreft het keepen. Aan het einde mocht hij de bal waarmee ze speelden, een echte FC Utrecht bal, meenemen. Vasilios Barkas zei tegen de vader van Milan: 'Hij is goed he', een echte boost voor Milan.

Na een high five, zat de wens er op het sportcomplex op. We vertrokken naar Bistro Belle waar we genoten van een lunch. Vervolgens weer met de mooie auto naar huis en tijd om bij te komen van alle indrukken die Milan opgedaan heeft. Het compliment van Vasilios Barkas gaat hij in ieder geval nooit meer vergeten. Vasilios Barkas zei tegen de vader van Milan: ‘Hij is goed he’, nadat Milan een schot van Vasilios Barkas stopte.

Op een gewone dinsdagochtend maken Benjamin en Levi zich klaar om naar school te gaan. Het lijkt een gewone schooldag, maar dat is het niet. Net voordat ze naar school willen vertrekken vertellen de ouders van Levi en Benjamin dat ze vandaag niet naar school gaan, maar dat vandaag hun Oranje wens in vervulling zal gaan.

Niet veel later stopt er een super vette Ferrari voor de deur. De jongens kunnen niet geloven dat ze hierin naar Zeist worden gebracht. Wat een toffe ervaring om in zo’n auto te rijden en wat een geweldige aankomst bij de de KNVB in Zeist op deze manier.

En dan mogen Benjamin en Levi het persmoment van het Nederlands Elftal bijwonen. Ze luisteren aandachtig naar de spelers en vinden het reuze interessant om zo dichtbij te komen. Maar de spanning stijgt zichtbaar bij het idee dat hun held Virgil van Dijk zo meteen hier naar de training komt. Een foto en een handtekening van Virgil van Dijk, dat is hun wens.

Na het persmoment komen alle spelers van het Nederlands Elftal op de fiets aan en zwaaien naar Benjamin en Levi. Zo tof dat ze weten dat zij hier vandaag zijn, ze voelen zich nog specialer hierdoor. Als de training begint kijken ze toe vanaf de zijlijn. Tussendoor mogen ze nog even de spelersbus van binnen zien en natuurlijk gaan ze snel zitten op de plek van Virgil van Dijk.

Voor een deel van de spelers is de training al afgelopen. Dit is het moment om handtekeningen te scoren. Van de KNVB krijgen Benjamin en Levi een prachtig shirt en ook aan hun zusje Iris is gedacht, die er vandaag helaas niet bij kan zijn. Ze willen alle handtekeningen verzamelen en het shirt gaat een mooi plekje krijgen op hun kamer als aandenken aan deze bijzondere dag.

Nadat alle handtekeningen op de nieuwe shirts staan, er foto’s zijn gemaakt, high-five's gegeven en geknuffeld, is er een einde gekomen aan deze bijzondere ontmoeting. Wat een bijzondere dag bij Oranje. Hier zullen Benjamin en Levi nog heel vaak aan terugdenken.

Op zaterdag 10 januari zit Luke, nietsvermoedend op de bank. Buiten is het koud.

De bel gaat. Ellen, de moeder van Luke doet de deur open voor Koen en Marije. Zij weet natuurlijk al wat er gaat gebeuren, want zij heeft haar zoon Luke opgegeven bij Stichting FC Robinstijn. Wanneer ze aan Luke vertelt dat er een hele grote verrassing staat te wachten, schrikt hij zich een hoedje. Hij mag vandaag namelijk meelopen in de line-up bij AZ. Luke gaat regelmatig met zijn vader naar de wedstrijden en dan zegt hij telkens; “Papa, ik wil dat ook een keertje. Samen met een speler het veld oplopen”.

En vandaag is het zo ver. Luke is uitgenodigd om mee te lopen in de line-up en daarna mag hij samen met zijn vader, de wedstrijd kijken vanaf prachtige plekken in het stadion. Ook al vindt Luke het super spannend en is hij enorm overrompeld, hij trekt zijn jas aan, voetbalschoenen mee en warme kleding aan. Buiten staat er een geweldig stoere BMW op hem te wachten. Marije vertelt aan Luke, dat alle spelers van AZ, ook in deze auto’s rondrijden, dus dat vonden wij voor Luke toepasselijk. Als een echte voetballer, geheel in stijl, naar het AFAS-stadion.

Aangekomen bij het stadion ziet Luke alle andere kinderen die ook in de line-up mogen meelopen en wij voegen ons bij hen. Dan worden ze opgehaald en papa mag mee, want het is nog steeds erg spannend voor Luke. Toine de papa van Luke, Marije en Koen zitten vast klaar op de tribune om goed te kunnen zien, hoe Luke het veld op loopt, maar bij de opkomst blijkt dat Luke niet aan de hand van een speler loopt, maar samen met het meisje van de AZ Foundation, langs de lijn blijft kijken. Wat super stoer en dapper dat Luke heeft durven aangeven dat hij het meelopen, toch wat te spannend vond. Kijken vanaf de zijlijn, dat was voor hem goed genoeg. Samen bekijken we de wedstrijd, AZ tegen Volendam. De Noord- Hollande derby! Luke geniet van de wedstrijd, met zijn zakje chips en cola en lekker dicht tegen papa aan. Het wordt 1-0 voor AZ, dus gelukkig drie punten op zak.

Na afloop van de wedstrijd worden wij door de AZ Foundation opgehaald want, niemand minder dan Wouter Goes, heeft beloofd, tijd te maken om Luke te ontmoeten. Terwijl we in de spelerstunnel staan te wachten, kijkt Luke zijn ogen uit, vanonder zijn capuchon. Zo dicht bij alle spelers, dat is echt tof. De ene na de andere speler wandelt langs of wordt geïnterviewd door ESPN. En dan stapt Wouter Goes op Luke af. Hij maakt een gezellig en heel oprecht praatje en hij stelt allemaal vragen aan Luke. Waar komt hij vandaan, heeft hij genoten en of hij zelf ook voetbalt. Wouter neemt alle tijd en hij doet het superleuk. Hij zet nog zijn handtekening op het shirt van Luke en er worden heel wat foto’s gemaakt. Luke krijgt nog van FC Robinstijn het AZ-uitshirt, want die had hij nog niet in zijn collectie.

Op de terugweg eten we nog een hamburger bij de Mac Donalds. Luke is stilletjes onder de indruk van alles wat hem is overkomen en als FC Robinstijn eenmaal weg is, vertelt hij in geuren en kleuren aan zijn moeder, hoe leuk het was.

“Mam, de ontmoeting met Wouter Goes, dat was echt mijn hoogtepunt”.